(untitled) (Ius Novum, 2020)
Pojawienie się koronawirusa dowodzi, że Europa jest w gruncie rzeczy jednym organizmem, a olbrzymia mobilność jej mieszkańców wskazuje, że o ochronie zdrowia należy myśleć w kategoriach całego kontynentu czy nawet globalnie. Słusznie więc polityka zdrowotna w Traktacie o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej została potraktowana w art. 168 jako samodzielna polityka Unii Europejskiej. Oparta jest ona jednak także o dość szczegółowe późniejsze regulacje. W treści tych regulacji zwrócono uwagę na znaczenie szczepień dla ochrony zdrowia publicznego oraz konieczność przekazywania informacji dotyczących chorób zakaźnych. Powołano także sieć nadzoru i kontroli epidemiologicznej w UE. Zauważono, że możliwe jest przyspieszone wprowadzenie do obrotu produktów leczniczych, w tym także szczepionek, nawet wtedy, gdy brak jest w odniesieniu do nich niektórych danych klinicznych. Uznano, że szczepionki są produktami leczniczymi, które podlegają przepisom i procedurom przyjętym na szczeblu Unii Europejskiej. Wskazano, że ogół społeczeństwa powinien być świadom wartości szczepień, a wobec nieprawdziwych i nieprecyzyjnych informacji konieczne jest prowadzenie kampanii informacyjnych o zagrożeniach związanych z chorobami zakaźnymi, które są możliwe do uniknięcia dzięki szczepieniom. Zwrócono także uwagę na negatywne skutki ruchów antyszczepionkowych, konstatując, że na skutek ich działań znacząca część populacji w państwach unijnych uchyla się od szczepień.