(untitled) (Ius Novum, 2022)
W niniejszym opracowaniu autor akceptuje stanowisko Sądu Najwyższego, iż jeżeli w toku kontroli kasacyjnej Sąd Najwyższy stwierdzi, że apelacja strony, która wniosła kasację, nie została uwzględniona, a uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego rażąco narusza przepis art. 457 § 3 k.p.k., zaś w kasacji w oparciu o „jakość” tego uzasadnienia wywodzony jest zarzut rażącego naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. wprost (w treści zarzutu) lub też w uzasadnieniu kasacji (art. 526 § 1 k.p.k. w związku z art. 118 § 1 k.p.k.), to uchybienie takie wymaga uchylenia wyroku sądu odwoławczego, albowiem wymaga tego konstytucyjny art. 45 ust. 1 w zw. z art. 176 § 1 Konstytucji RP i konwencyjny (art. 6 EKPCz) standard rzetelnego procesu odwoławczego, którego norma z art. 537a k.p.k. nie może ograniczać ani też wyłączać. Ten punkt widzenia uzasadnia fakt, że koncepcja rzetelnego procesu jako modelu postępowania karnego oznacza zapewnienie minimalnego poziomu gwarancji realizujących stan prawny (prawa stron), a standard rzetelności postępowania jest elementem modelu rzetelnego procesu. Jeśli postępowanie odwoławcze ma być in extenso rzetelne, to sąd ad quem jest zobligowany do rzetelnego wykonania obowiązków wynikających z treści art. 457 § 3 k.p.k., a więc rzetelnego sporządzenia uzasadnienia wyroku, które nie może sprowadzać się li tylko do niekonkretnych, ogólnikowych i pasujących do każdej sprawy konstatacji o prawidłowych ustaleniach faktycznych oraz trafnej ocenie poszczególnych dowodów, gdyż wyżej wymienione zwroty bez ich powiązania z odpowiedzią na argumenty zawarte w apelacji nie udzielają podmiotowi wnoszącemu apelację merytorycznej odpowiedzi na kwestie, które stanowiły podstawę sformułowanych zarzutów. Norma określona w art. 537a k.p.k. nie może zatem ograniczać ani też wyłączać standardu rzetelnego procesu odwoławczego.